Հանդիպում գրող Նարինե Աբգարյանի հետ

Հայ օգնության ֆոնդի և Գևորգ Յաղջյանի նախաձեռնությամբ՝  փետրվարի 22-ին Գիտաբժշկական գրադարանում կայացավ Արցախից եկած բժիշկների և ռուսագիր գրող Նարինե Աբգարյանի հանդիպումը։ Միջոցառման սկզբին ողջույնի խոսքով հանդես եկավ ՀՕՖ հայաստանյան գրասենյակի ղեկավար Համբարձում Սիմոնյանը, գրադարանի տնօրեն Աննա Շիրինյանը։

Կարևորելով միջոցառումն ու Արցախից եկած բժիշկներին՝ Հ. Սիմոնյանը նշեց, որ Հայ օգնության ֆոնդի նախաձեռնությամբ 2005թվականից իրականացվել են բազմաթիվ ծրագրեր։ Այդ թվում՝ «Մարզային բժիշկների վերապատրաստում» ծրագիրը, որի շրջանակում Հայաստանի մարզերից և Արցախից վերապատրաստվել է 200-ից ավելի բժիշկ:

Նրա խոսքով՝ ծրագրում ընդգրկված էին տարբեր մասնագիտության բժիշկներ`վիրաբույժներ, անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգներ, թերապևտներ, բժիշկ-լաբորանտներ, ընտանեկան բժիշկներ և այլն։ Նրանք վերապատրաստվել են Երևանի առաջատար կլինիկաներում, և բոլորի հետ ջերմ ու ընկերական կապեր են հաստատվել:

«Կյանքը ցույց տվեց, որ այս ծրագրի կարևոր ձեռքբերում էր ո՛չ միայն դասընթացների ընթացքում ձեռք բերած գիտելիքները, այլ նաև կապերը, որոնք հաստատվեցին բժիշկների միջև։ Պատերազմի օրերին այդ կապերի շնորհիվ հնարավորություն կար արագ ու արդյունավետ կապ հաստատելու միմյանց հետ ու լուծելու այս կամ այն ծառացած հարցը, և դա անփոխարինելի էր», - ասել է  Հ. Սիմոնյանը։   

Ռուսագիր գրող Նարինե Աբգարյանն, որն ապրում և ստեղծագործում է Ռուսաստանում, խոսել է իր կողմից կազմակերպված բարեգործական նախաձեռնությունների, պատերազմի օրերին վերապրած ցավի ու զգացողությունների մասին։
Նարինեն ծնվել է Տավուշի մարզի Բերդ քաղաքում։ Հայրն ու մայրը մինչև օրս այնտեղ են ապրում։ Ասում է՝ ինչ էլ, որ լինի, նրանք այնտեղից դուրս եկողը չեն։  

«Այն, ինչ տեղի ունեցավ, մեզ համար մեծ ողբերգություն էր։ Բայց, այնուամենայնիվ, ընկճվելու իրավունք չունենք։ Հատկապես մենք, ում ժողովուրդը ճանաչում է, չէ՞ որ,  նրանք մեզ են նայում։ Պատերազմի օրերին շատ բանի միջով եմ անցել, շատ բան եմ տեսել. և՛ գաղթականներ (այդ բառը չեմ սիրում), և՛ տուն-տեղը կորցրած մարդկանց... Բարեգործական նախաձեռնություններից մեկը շատ հուզիչ էր։ Մի երիտասարդ ընտանիք կար, որոնք իրենց յոթ երեխեքով անտուն էին մնացել, բայց մի րոպե անգամ չտրտնջացին։ Նրանք այնքան ուժեղ էին իրենց կամքով, որ անգամ մեզ էին քաջալերում, որ չկոտրվենք։ Օրերս հնարավոր եղավ նրանց համար տուն գնել, և նրանք արդեն տեղափոխվել են Կոշ։ Այդ պատմության ամենահուզիչ պահն այն էր, որ առաջին ֆինանսական օգնությունը Յակուտիայից էր եկել՝ Վասիլիսա անունով աղջնակի կողմից։ Նա որդեգրած երեխա է, և պետությունը նպաստ է հատկացնում նրան։ Վասիլիսան, լսելով այդ ընտանիքի պատմությունն, իր յոթ տարիների ընթացքում հավաքած գումարը փոխանցել էր ընտանիքին։ Ի դեպ, այդ գումարը Վասիլիսան հավաքել էր նոր ձի առնելու համար։ Նա հրաշալի ձիավարում է։

Ամռանը նա կգա Կոշ` ծանոթանալու ընտանիքի անդամների հետ», - պատմել է Նարինե Աբգարյանը։

Ռուսագիր գրող Նարինե Աբգարյանը հայտնի է դարձել ինքնակենսագրական գրքի՝ «Մանյունյա»-ի հրատարակումից հետո։ Այդ գրքով արժանացել է Ռուսաստանի ազգային գրական մրցանակի՝ «Տարվա ձեռագիր» դափնեկիր` «Լեզու» անվանակարգում։ 2011-ին եղել է «Մեծ գիրք» անվանակարգի ցուցակում։ 2011-ին լույս է տեսնում ինքնակենսագրական վեպը (կարճ պատմությունների ժողովածու), որն արժանանում է «Տարվա ձեռագիր» մրցանակին։ 2013-ի ապրիլին Նարինե Աբգարյանն արժանացել է «BABY-НОС» (նոր ռուսական բանահյուսություն) մրցանակին։ «Սիմյոն Անդրևիչի «Տարեգրություն` խզբզոցներով»-ը դարձել է վերջին տասնամյակի լավագույն մանկական գիրքը։ 2013-ին  հրատարակվում է «Հսկան, ով երազում է ջութակ նվագել» հեքիաթը։ Գիրքը «Պարմամբուկ» պորտալի կողմից ճանաչվել է 2014-ի լավագույն մանկական գիրքը։ 2014-ի փետրվարին հրատարակվում է «Մարդիկ, ովքեր միշտ ինձ հետ են» վեպը, իսկ դեկտեմբերին` «Շոկոլադե պապիկը» մանկական գիրքը, որի համահեղինակն է Վալենտինա Պոստիկովը։ 2015-ի մարտին լույս է տեսնում «Երկնքից ընկավ երեք խնձոր» վեպը, 2016-ին՝  «Զուլալի» գիրքը: «Մանունյան» և «Զուլալին» թարգմանվել են նաև հայերեն (թարգմանիչ՝ Նարինե Գիժլարյան):

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ